"چند سال طول می کشد تا نیمه هادی های چین به سطح جهانی برسند؟ پاسخی که دو سال پیش دادم این بود که بسته بندی اساساً به سطح جهانی رسیده است. طراحی 5 تا 10 سال طول می کشد و 10- 15 سال برای تجهیزات/مواد 10-20 سال طول می کشد و آنهایی که آستانه بالایی دارند نسبتاً کند خواهند بود.

تصویر: چن داتونگ، شریک Puhua Capital

چندی پیش، مربی چن داتونگ به کالج Dune آمد تا بینش خود را در مورد کارآفرینی و سرمایه گذاری نیمه هادی ها در 30 سال گذشته به اشتراک بگذارد. این مقاله برای به اشتراک گذاری محتوای حساسیت زدایی است:

آیا سرمایه گذاری در صنعت نیمه هادی چین می تواند سودآور باشد؟

      در سال 2009، در جلسه سالانه Zero2IPO شرکت کردم. در نشست سالانه، شخصی گفت که سرمایه گذاری در تمام صنایع در چین می تواند درآمدزایی داشته باشد، به جز نیمه هادی ها. من تمام عمرم در نیمه هادی ها کار کرده ام و تحریکی که در آن زمان دریافت کردم قابل تصور است. با خودم فکر کردم، به عنوان یک صنعت به سرعت در حال توسعه، آیا واقعاً هیچ فرصت سرمایه گذاری در نیمه هادی ها وجود ندارد؟ بنابراین، من ده سال برای تأیید این موضوع وقت گذاشتم.

  در پایان سال 2009، سرمایه Huashan را تأسیس کردیم. Huashan Capital عمدتاً در شرکت های فناوری خارجی سرمایه گذاری می کند. همچنین در 6 شرکت در چین سرمایه گذاری کرده است. در حال حاضر 5 تا از آنها لیست شده اند و یکی دیگر در حال انجام رد چیپس است و همچنین می تواند لیست شود. نوآوری Zhaoyi اولین پروژه ای است که ما در چین روی آن سرمایه گذاری کردیم. زمانی که در لیست قرار گرفت حدود 30 برابر سود داشت و اکنون حدود 100 برابر بازدهی دارد. در سال 2014، زمانی که کشور واقعاً می خواست نیمه هادی ها بسازد، ما Qingxin Huachuang (در حال حاضر Puhua Capital) را تأسیس کردیم، در 16 پروژه داخلی سرمایه گذاری کردیم و همچنین در دو ادغام و خرید بین المللی بسیار معروف در صنعت نیمه هادی ها مشارکت داشتیم. اکنون برخی از پروژه ها به تدریج در حال خروج هستند و بازده سالانه IRR حدود 50 درصد است. در سال 2018، ما Yuanhe Puhua را به همراه Big Fund و Suzhou Yuanhe Group تأسیس کردیم. اکنون در بیش از 70 پروژه سرمایه گذاری کرده ایم و IRR کاغذ از 60 درصد فراتر رفته است. ما از طریق تمرین ثابت کرده‌ایم که نیمه‌هادی‌ها به‌عنوان یک صنعت با رشد سریع در چین و یک صنعت ضروری که از توسعه صنایع ملی حمایت می‌کند، فرصت‌های سرمایه‌گذاری زیادی دارند و می‌توانند درآمد کسب کنند.

پس از دو استارت آپ موفق، به سرمایه گذاری روی آوردیم

      من جزو اولین دسته از دانشجویان بعد از انقلاب فرهنگی بودم. من قبلاً در روستاها به صفوف می پیوستم. پس از از سرگیری آزمون ورودی کالج در سال 1978، در آزمون دانشگاه Tsinghua شرکت کردم. در آن زمان در رشته مهندسی الکترونیک در رشته پردازش اطلاعات تصویر رادیویی مشغول به تحصیل بودم. بعداً به دلیل علاقه ای که داشتم به گروه فیزیک نیمه هادی ها در گروه رادیو منتقل شدم. بعد از آن دانشجوی کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری بودم. بعد از فارغ التحصیلی از دکترا برای ادامه تحصیل به آمریکا رفتم. بعد از چرخیدن، در دره سیلیکون ماندم، زیرا سیلیکون ولی متمرکزترین مکان برای نیمه هادی ها است.

کارآفرینی آمریکایی: بنیانگذارانی که ضربه زدند و ضربه زدند

در سال 1993، به عنوان مهندس ارشد به یک شرکت نیمه هادی ایالات متحده پیوستم. برای من مسیر توسعه برای مهندس شدن بسیار روشن است. با این حال، در سال 1995، فرصتی پیش آمد. در آن زمان یکی از دوستانم می خواست شرکتی را برای توسعه حسگرهای تصویر با استفاده از فناوری CMOS راه اندازی کند و از من دعوت کرد تا یکی از بنیانگذاران آن باشم. به این ترتیب من «منفعلانه» اولین تجارت زندگی ام را شروع کردم. در ایالات متحده تنها دو نوع کارآفرینی وجود دارد، یکی کارآفرینی فناوری و دیگری کارآفرینی مدل کسب و کار. شما باید فناوری ها یا مدل های کسب و کار جدیدی ایجاد کنید که در دنیا موجود نیستند. اگر کاری انجام دهید که بیش از حد من باشد، شانسی ندارید. ما به تازگی با فرصتی برای یک استارت آپ فناوری مواجه شدیم. تراشه های دوربین سال با فرآیند نیمه هادی خاصی ساخته شدند. این فرآیند CCD نامیده می شود. در اواخر دهه 1960 در ایالات متحده اختراع شد و بعداً توسط ژاپن در دهه 1970 آموخته شد. پس از آن، ژاپن کاملاً ایالات متحده را شکست داد، زیرا این فناوری در انحصار آنها بود. در دهه 1990، با توسعه فناوری نیمه هادی، مردم ناگهان به این فکر افتادند که آیا می توان از فناوری CMOS جریان اصلی برای انجام این کارها استفاده کرد. بعدها آزمایشات زیادی انجام شد. در حدود سال 1995 همه احساس کردند که این فناوری تا حدی توسعه یافته است و باید امکان تجاری سازی آن وجود داشت. . بنابراین در سال 1995 استارتاپ های زیادی ظاهر شدند. شرکتی که ما تأسیس کردیم OmniVision نام دارد که آن هم در سال 1995 تاسیس شد. ما در آن زمان یک تیم متشکل از یک دوجین نفر بودیم و رقبای ما تیمی متشکل از صدها نفر مانند اینتل، اچ پی و سونی بودند. اولین سرمایه گذاری ما حدود 2 میلیون دلار بود و باید با صدها میلیون دلار رقابت می کردیم. اما در نهایت ما پیروز شدیم. توسعه فناوری ما

در سال 2000، OmniVision در نزدک فهرست شد.

کارآفرینی در چین: سفری به خانه

چرا به خانه برگردیم؟ موفقیت OmniVision به من اعتماد به نفس زیادی داده است. بعد از اینکه شرکت سهامی عام شد، به خصوص می خواهم به چین برگردم. در آن زمان بسیاری از مردم این را درک نمی کردند. گفتند شرایط در سیلیکون ولی خیلی خوب است. می توانید شرکت خود را گسترش دهید یا یک کسب و کار جدید در سیلیکون ولی راه اندازی کنید. چرا میخوای برگردی؟ چندین دلیل برای این موضوع آورده ام. اولین مورد، روند انتقال صنعتی جهانی است، از اروپا/ایالات متحده/ژاپن به تایوان/کره جنوبی و سپس به سرزمین اصلی. ظهور بازار چین یک طرح کاملاً متفاوت از ساختار صنعتی جهانی را به ارمغان آورده است. سپس محیط کارآفرینی است. خطرناک ترین چیز برای یک شرکت نوپا دو چیز است. اولین مورد نحوه شروع بازار است. محصول نباید کامل باشد. مشتری موش سفید شما کیست؟ بازی در یک شرکت بزرگ یک بن بست است. شما باید شرکت های کوچک و متوسط ​​داشته باشید تا شما را همراهی کنند. چین تعداد زیادی از چنین مشتریانی دارد، اما در اروپا و ایالات متحده، تقریباً همه آنها برندهای شرکت بزرگ هستند. دوم پول است، همان پول در سیلیکون ولی و در چین سوزانده می شود. می تواند چندین برابر کارآمدتر باشد. شرکت زمان زیادی را صرف می کند تا پول بسوزاند و گاز رشد می کند و گاز طولانی فرصت هایی را به ارمغان می آورد. بسیاری از شرکت های عودت کننده به دلیل گاز طولانی زنده می مانند. کارآفرینی در چین: آب و هوا + مکان + افراد وقتی در سال 1989 به خارج از کشور رفتم، صدها کارخانه نیمه هادی در چین وجود داشت. وقتی در سال 2000 به چین برگشتم، دیدم که این کارخانه ها تقریباً از بین رفته اند، که من را شگفت زده کرد. در مواجهه با این نوع بازار، مانند رفتن به آفریقا برای فروش کفش است. یک بدبین می بیند که اینجا هیچکس کفش نمی پوشد، پس این کار را نکنیم. اما از نظر خوش بینان، این بازار خالی نامیده می شود و در اینجا فرصت وجود دارد. و ما خوشبین هستیم. عصر کامپیوتر بود و رئیس اینتل بود. اما می بینیم که دوره بعدی باید تلفن همراه باشد، زیرا تلفن همراه یک کامپیوتر دستی است و بازار و نفوذ آن باید بیشتر از کامپیوتر شخصی باشد. اگر بتوانیم تراشه اصلی تلفن های همراه را بسازیم، پس باید سلطان عصر تلفن همراه باشیم. در سال 2001، ما Spreadtrum Communications را تأسیس کردیم. در طول این فرآیند کارآفرینی، ما کارهای زیادی انجام داده ایم. در این میان دو استراتژی کلیدی وجود دارد که نقش تعیین کننده ای در توسعه شرکت داشته اند. ابتدا از بازار 2G شروع کنید. در آن زمان سرمایه داخلی وجود نداشت و پول ما باید از سیلیکون ولی گرفته می شد. زمانی که استاندارد 3G منتشر شد، گفتیم که می خواهیم 3G انجام دهیم. بعداً بیش از 6 میلیون دلار سرمایه گذاری کردیم و به چین برگشتیم. در آن زمان بازار 2G چین بزرگترین بازار جهان بود و اگر این کار را انجام می‌دادیم، می‌توانستیم آن را انجام دهیم. 3G یک فناوری جدید است و انجام آن بسیار دشوار است. پس از بررسی، تصمیم گرفتیم ابتدا 2G را انجام دهیم که یکی از حیاتی ترین تصمیمات ما است. بعداً برای ده سال از فروش 2G برای پشتیبانی از 3G استفاده کردیم. در آن زمان، در میان بیش از ده ها شرکت در جهان که با ما 3G انجام می دادند، فقط ما زنده ماندیم، دقیقاً به این دلیل که ابتدا تصمیم گرفتیم 2G بسازیم. زمانی که ما در حال انجام 2G بودیم، یک چیز به خصوص دردناک وجود داشت. پس از ساخت این تراشه، هیچ مشتری در چین وجود نداشت که بتواند تلفن همراه بسازد. چطور انجام دادن؟ ما باید هر کاری که مشتریان ما نمی توانند انجام دهند را انجام دهیم. باید تراشه را بسازیم، همه نرم افزارهای داخل آن را بسازیم، PCB را بسازیم، قاب گوشی موبایل را طراحی کنیم، به وزارت صنعت اطلاعات آن سال برویم تا تمام تست ها را پشت سر بگذاریم و بعد مجوز بگیریم. در نهایت یک مجموعه کامل را در اختیار مشتری قرار می دهیم و می گذاریم وارد تولید شود. آنها فقط باید دو کار انجام دهند، یکی تغییر ظاهر و دیگری تعویض صفحه نمایش با لوگوی شرکتشان. یک شبه صدها تولیدکننده تلفن همراه در شنژن ظاهر شدند که بازار تلفن همراه شانزای نام داشت. قبل از ما، تولیدکنندگان تراشه تلفن همراه تنها توسط شرکت های Fortune 500 مانند Texas Instruments، Qualcomm، Philips و Siemens ساخته می شدند. شرکت های طراحی گوشی موبایل نیز برندهای بزرگی مانند موتورولا و نوکیا هستند و حدود دو سال طول می کشد تا یک گوشی موبایل طراحی کنند که نیروی انسانی و منابع مادی زیادی را می طلبد. بازگشت. اما ما می توانیم در عرض 4-6 ماه یک تلفن همراه بسازیم و تا زمانی که 10,000 عدد بفروشیم می توانیم درآمد داشته باشیم. نکته بسیار مهم دیگر این است که در آن روزها حداقل دو یا سه هزار یوان برای خرید یک تلفن همراه هزینه می شد که عموماً برای افرادی که بالاتر از یقه سفیدها هستند مقرون به صرفه است. اما ما ناگهان قیمت را به چهار پانصد کاهش دادیم تا همه بتوانند آن را بخرند. می توان گفت «قوانین بازی» را در بازار موبایل بازنویسی کرده ایم. دوم، بازگشت به چین برای راه اندازی یک کسب و کار. در آن زمان، از میان ده ها شرکت تولید تراشه، 5 شرکت توسط چینی ها تاسیس شد و 4 تای آنها در آمریکا بودند. فقط Spreadtrum برای انجام این کار به چین بازگشت. تنها پس از بازگشت به چین می توانیم بازار کپی برداری را کشف کنیم. اگر شرکتی را در سیلیکون ولی راه اندازی کنیم و سپس بخواهیم از بازار کپی چین حمایت کنیم، تقریبا غیرممکن است. در سال ۲۰۰۷، Spreadtrum با موفقیت در فهرست Nasdaq قرار گرفت.

شروع مجدد کسب و کار: صندوق سرمایه گذاری خطرپذیر/صندوق M&A صنعت

در فرآیند شروع یک کسب و کار، متوجه شدیم که چیزی که چین بیشترین کمبود را دارد، محیط سرمایه‌گذاری خطرپذیر است. چرا سیلیکون ولی اینقدر رونق دارد؟ چون سیستمی از سرمایه‌گذاری خطرپذیر ایجاد کرده است. هر شرکت فناوری حداقل به یک یا دو سال برای تحقیق و توسعه فناوری و یک یا دو سال دیگر برای توسعه محصول و همچنین توسعه بازار نیاز دارد و معمولاً سه تا پنج سال طول می‌کشد تا پول خود را هدر دهد. پس از بازگشت به چین، متوجه شدیم که هیچ سرمایه‌گذاری خطرپذیر داخلی وجود ندارد. بسیاری از روسا اساساً "در سال جاری سرمایه‌گذاری می‌کنند"، یعنی در همان سال کارخانه می‌سازند و در همان سال سود می‌برند. اما این تقریباً غیرواقعی است. مانند برترین شرکت فناوری چین و ZTE، همه آنها تصادفی هستند و تولید انبوه غیرممکن است. شرکت‌هایی که واقعاً نوآوری‌های فناوری را به صورت انبوه انجام می‌دهند، باید منتظر بمانند تا سیستم سرمایه‌گذاری خطرپذیر داخلی چین ظهور کند. در سال ۲۰۰۵، تعدادی از موسسات سرمایه‌گذاری خطرپذیر مانند Northern Lights، Jinsha River، Sequoia و صندوق SAIF در چین ظاهر شدند، اما همه آنها صندوق‌های دلار آمریکا بودند. پس از اینکه GEM در سال ۲۰۰۹ منتشر شد، بسیاری از صندوق‌های RMB ظاهر شدند. اکنون صندوق‌های RMB بیش از ۹۰ درصد را تشکیل می‌دهند و به جریان اصلی تبدیل شده‌اند. در آن زمان، ما با خودمان فکر می‌کردیم که قبلاً دو بار کسب‌وکار راه‌اندازی کرده‌ایم و به‌ویژه می‌خواستیم از نسل جوان‌تر برای راه‌اندازی کسب‌وکار خود حمایت کنیم. و بسیاری از دانشجویان سال سوم و چهارم ما از ایالات متحده بازگشته‌اند و مشتاق انجام کارها هستند، اما پولی ندارند، بنابراین احساس می‌کنیم که باید در مرحله بعد به سرمایه‌گذاران خطرپذیر تبدیل شویم تا آنها را پرورش دهیم. در سال ۲۰۱۰، Huashan Capital را تأسیس کردیم. در سال ۲۰۱۴، دولت حمایت خود را از صنعت نیمه‌هادی افزایش داد و صندوق صنعت مدار مجتمع را تأسیس کرد. این یک فرصت تاریخی دیگر برای ماست. ما Qingxin Huachuang را برای مدیریت بخشی از صندوق صنعت نیمه‌هادی پکن تأسیس کردیم.

فرصت ها و استراتژی های سرمایه گذاری در عصر نیمه هادی 2.0 چین

      من فکر می کنم روند توسعه تراشه های چینی را می توان تقریباً به چهار مرحله تقسیم کرد: 1958-1979 توسعه بسته است، 1979-2000 یک گذار دشوار است، 2000-2013 یک دوره رشد وحشیانه به رهبری بازار است، 2014-2021 یک دوره ملی است / دوره ای از توسعه سریع که به طور مشترک توسط دولت و بازار ترویج می شود.

دوره 1.0: مرحله غالب بازار، رشد بی رحمانه (2000-2013)

در دهه 1.0، مرحله غالب بازار بود و بسیاری از استارت آپ های نیمه هادی ظهور کردند که در میان آنها شرکت های طراحی بیشترین تعداد را داشتند، زیرا آسان ترین کار بود. در آن زمان بسیاری از شرکت ها محصولات را اشتباه تعریف می کردند. بعدها، چند شرکت قوانین را کشف کردند و محصولات ارزان قیمت را بازسازی کردند و همه آنها زنده ماندند. شرکت‌هایی مانند Zhaoyi Innovation و Zhuoshengwei همگی در چند سال گذشته مسیرهای انحرافی را طی کردند و سپس بازگشتند. به طور کلی، دوران رشد بی‌رحمانه استارت‌آپ‌های نیمه‌رسانا بود و اساساً همه بر لوازم الکترونیکی مصرفی متمرکز بودند. دلیلش خیلی ساده است. فقط این بخش از بازار باز است. برای سایر کاربردهای صنعتی مانند کالاهای سفید و ایستگاه های پایه ارتباطی، مشتریان بازار را به روی شما باز نمی کنند.

2.0 Era: State Support + Marketization (2014-)

در 2.0 دریافتیم که توسعه صندوق مدار مجتمع فراتر از انتظارات ما بوده است. در ابتدا فکر می کردیم صندوقی در داخل نظام دولتی می تواند در پروژه های خوب سرمایه گذاری کند؟ در نهایت مشخص شد که چندین مشکل اساسی را حل کرده است. یکی ساخت ریخته گری بود که سرمایه اجتماعی شده ما از عهده آن برنیامد. دوم این است که در حدود ده صندوق فرعی از جمله Yuanhe Puhua ما سرمایه گذاری کرده است. این یک ناو هواپیمابر است و صندوق های فرعی سرمایه گذاری شده در آن در برخی از صندوق های اولیه در اطراف ناو هواپیمابر خود سرمایه گذاری می کنند تا محصولات زیر را پرورش دهند. از سال 2014 تقریباً تمام پروژه های سرمایه گذاری مستقیم دولتی از بین رفته اند و همه در قالب صندوق های صنعتی سرمایه گذاری کرده اند. با این لایه از محدودیت ها، چه شهردار حرف آخر را بزند و چه بازار حرف آخر را بزند، تغییر بزرگی رخ داده است. این یک تغییر اساسی در سیستم سرمایه گذاری چین از یک اقتصاد برنامه ریزی شده به یک اقتصاد بازار است، و همچنین راهی برای پول دولت برای اهرم سرمایه اجتماعی و ایجاد یک صندوق مختلط با هم است.

ویژگی های دوران 2.0

(1) نوآوری و ارتقاء کارآفرینی در روزهای ابتدایی عصر 1.0، بیشتر کارآفرینان عودت کنندگان خارج از کشور بودند. آنها به عنوان مهندس در شرکت های بزرگ بین المللی کار می کردند، محصولات تولید می کردند و بر فناوری های پیشرفته تسلط داشتند، اما نه تجربه بازار و تجربه مدیریت داشتند و نه بازار داخلی را درک می کردند. در عصر 2.0، پس از بیش از ده سال توسعه، شرکت های بزرگ بین المللی (و شرکت های پیشرو داخلی) تعداد زیادی از استعدادها را تربیت کرده اند. کارآفرینانی که در چند سال گذشته دیده ایم، همگی در شرکت های بزرگ کار کرده اند. بسیاری از آنها به سمت های مدیر کل، مدیر یا معاون رئیس جمهور دست یافته اند. همه آنها با محصولات، مشتریان، منابع و حتی تیم ظاهر شدند، بنابراین تا حد زیادی کوتاه خواهد شد. زمان انحرافات (2) جایگزینی داخلی و ارتقاء در روزهای اولیه عصر 1.0، بازار داخلی تقریباً به طور کامل توسط محصولات خارجی اشغال شده بود. این اولین فرصت برای یک شرکت استارتاپ تراشه ای بود که اسبی را به خطر انداخت. اکثریت قریب به اتفاق شرکت های استارتاپی بازار لوازم الکترونیکی مصرفی را با آستانه فنی پایین و پذیرش سریع توسط مشتریان مانند تلفن همراه، MP3، PAD و غیره انتخاب می کنند. پس از چند سال، این بازارها به سرعت جای خود را به محصولات داخلی دادند. در سال‌های اخیر، شرکت‌های پیشرو در صنایع مختلف در چین دریافته‌اند که جایگزینی داخلی نه تنها صرفه‌جویی در هزینه‌ها است، بلکه عاملی کلیدی در ایمنی زنجیره تامین است و زندگی و مرگ شرکت را تعیین می‌کند. بنابراین، تقاضا برای جایگزینی داخلی به شدت افزایش یافته است و بسیاری از بازارهای خالی تقریباً یک شبه ظاهر شده اند، از جمله لوازم خانگی، صنعت، خودرو، منابع تغذیه، ایستگاه های پایه ارتباطی و غیره. این دومین فرصت برای شرکت های تراشه است که در این زمینه فعالیت کنند و دوره پنجره فقط 5 تا 10 سال است. از آن زمان، در هر بخش بازار، یک یا دو شرکت جایگاه محکمی پیدا می کنند و اساساً الگوی صنعت نیمه هادی داخلی مشخص می شود. (3) ادغام و ادغام صنعتی در عصر 1.0، هزاران شرکت راه اندازی نیمه هادی در چین وجود دارد که عموماً کوچک و پراکنده هستند، به شدت رشد می کنند و به شدت رقابت می کنند، اما ادغام و اکتساب در بین همتایان آنها کم است. در عین حال، بازار اوراق بهادار داخلی بسیار غیرعادی است و برای شرکت های فناوری به شدت دشوار است که وارد بورس شوند، که به طور جدی بر ظهور شرکت های پیشرو تأثیر می گذارد و ظهور یکپارچگی صنعتی را محدود می کند. در سال 2019، تأسیس هیئت نوآوری علم و فناوری وضعیت را بسیار بهبود بخشید. در سال گذشته، بیش از 20 شرکت نیمه هادی با موفقیت وارد فهرست شده اند (2016-18، تنها 1-2 شرکت در هر سال فهرست می شوند) و تعدادی شرکت پیشرو با ارزش بازار بیش از 100 میلیارد ظهور کرده اند. همچنین شروع به استقرار فعال ادغام ها و تملک های صنعتی کرد. پیش‌بینی می‌شود که پس از 5 تا 10 سال، صنعت نیمه‌رسانا وارد مرحله‌ای از توسعه کامل شود: در حدود ده‌ها شرکت پیشرو، صدها هزار شرکت نوپا وجود دارد. استارت آپ ها بر نوآوری فناوری های جدید/عملکردهای جدید تمرکز دارند. هنگامی که فناوری ها/محصولات بالغ شدند، شرکت های بزرگ آنها را با قیمت های بالا به دست خواهند آورد و از کانال های بازار، زنجیره های تامین، تضمین کیفیت و مزیت های برند خود برای باز کردن سریع بازار و تشکیل یک صنعت خوش خیم استفاده می کنند. چرخه در آینده، کانال اصلی خروج استارت‌آپ‌ها، ادغام‌ها و تملک‌ها (که انتظار می‌رود بیش از 80 درصد باشد) خواهد بود، نه عرضه‌های اولیه سهام مستقل، که از لحاظ تاریخی قانون توسعه صنعت است. (4) ترکیب دولت و بخش خصوصی در عصر 1.0، بیشتر صنعت نیمه هادی داخلی توسط سرمایه خصوصی هدایت می شود. از سال 2014، دولت شروع به ایجاد یک صندوق صنعت نیمه هادی کرده است که با سرمایه خصوصی ترکیب شده است تا در شرکت های برجسته به روشی بازار محور سرمایه گذاری کند و صنعت را برای ورود به دوره توسعه سریع ارتقا دهد. برای پروژه‌های استراتژیک با سرمایه‌گذاری عظیم و دوره بازگشت سرمایه طولانی، سرمایه‌گذاری برای سرمایه خصوصی دشوار است و اقدام فعال دولت فقط این جای خالی را پر می‌کند.

2.0 Era: فرصت های سرمایه گذاری و استراتژی های سرمایه گذاری در صنعت نیمه هادی

بسیاری از مردم می پرسند، چند سال طول می کشد تا نیمه هادی های چین به سطح جهانی برسند؟ پاسخی که دو سال پیش دادم این است که بسته بندی اساساً با سطح جهانی مطابقت دارد، طراحی 5-10 سال طول می کشد، حافظه 10-15 سال طول می کشد و تجهیزات / مواد 10-20 سال طول می کشد. آهسته. تدریجی. تقریباً دو نوع فرصت سرمایه گذاری در عصر 2.0 وجود دارد:

      یکی تعویض داخلی است. به عنوان مثال، طراحی تراشه متوسط ​​به بالا، تجهیزات تولید، تجهیزات تست، اجزای کلیدی در گوشه ها و گوشه ها و غیره، همه ما اینها را انجام می دهیم، این یک فرصت است. دوم بازارهای جدید و محصولات نوآورانه است. به دلیل زنجیره صنعتی قوی چین و اقدام سریع ما، ما احساس می کنیم که تمام بازارهای جدید مرتبط با سخت افزار در آینده ابتدا در چین شکل خواهند گرفت و ظاهر خواهند شد. از جمله هدست‌های بلوتوث، محصولات پوشیدنی، دستگاه‌های هوشمند خانگی، 5G، هوش مصنوعی، اینترنت اشیا، رانندگی خودکار و غیره. چگونه می توان از این فرصت ها استفاده کرد؟ ما فکر می کنیم چندین نکته کلیدی وجود دارد: اول، تشخیص دهید که آیا یک پروژه بازار محور است یا یک پروژه استراتژیک. بسیاری از مشکلاتی که با گردن های گیر کرده حل می شود، واقعاً بازارهای بی سود یا واقعاً کوچک هستند که تصمیمات استراتژیک کشور هستند. مشکلاتی که کشور باید حل کند و سرمایه گذاری ما دو چیز متفاوت است و باید آنها را به وضوح تشخیص دهیم. دوم، مرحله سرمایه‌گذاری را انتخاب کنید که مناسب شما باشد، چه فرشته باشد، چه مرحله اولیه، چه مرحله رشد، چه مرحله میانی، و استراتژی‌های سرمایه‌گذاری کاملاً متفاوت است. سوم، به سه نکته کلیدی توجه داشته باشید. سه نکته کلیدی وجود دارد که برای موفقیت یک شرکت اهمیت ویژه ای دارد - فرشتگان، موفقیت محصول و پذیرش مشتری. در مرحله فرشته، شما فقط یکدیگر را ملاقات می کنید. اگر فکر می کنید تیم خوب است، می توانید رای دهید. موفقیت محصول ثابت می کند که تکنولوژی و محصول او درست است. شناخت مشتری مرحله دیگری است. هنگام سرمایه گذاری، باید نقطه عطف افزایش ارزش شرکت را در نظر بگیرید و سپس در آن سرمایه گذاری کنید. چهارم، خوک ها را در باد تعقیب نکنید. ما باید مراقب مدل سرمایه گذاری اینترنتی باشیم و از روند پیروی نکنیم. سود نتیجه نهایی است. پنجم، آماده شدن برای یک نبرد طولانی، به دست آوردن درک عمیق از زیرمجموعه ها، تقویت چشم انداز دقیق، و بهره برداری از شرکت هایی با پتانسیل رشد بالا برای متعادل کردن ارزش های بالا و افزایش رقابت پذیری آنها. ششم، جمع آوری تجربه و منابع مختلف برای کمک به رشد شرکت های سرمایه پذیر. آیا می توانید در این شرکتی که به آن علاقه دارید سرمایه گذاری کنید؟ حالا اگر پول داشته باشید نمی توانید سرمایه گذاری کنید. شما باید به این فکر کنید که چگونه می توانید کمک کنید. شما باید منابع و ارتباطات خود را جمع آوری کنید و آن را خاص کنید و مردم به شما اجازه سرمایه گذاری می دهند. هفتم، همکاری با صندوق‌های حرفه‌ای پیشرو برای کشف مدل‌های مختلف جدید برای دستیابی به اثر برد-برد یادگیری از یکدیگر و به اشتراک گذاشتن منابع. به عنوان یک تازه وارد در سرمایه گذاری، به شدت توصیه می کنم که با صندوق سرمایه گذاری ترکیب کنید. مثلاً می توانید منابعی به آن بدهید، نیازهای یادگیری شما را برآورده می کند تا بتوانید سریع شروع کنید و ریسک آن بسیار کاهش می یابد.

در نهایت یک کلمه برای همه. این نیز سخنی از خدای نوآوری، جابز، خطاب به هر کارآفرینی است. به آن می گویند گرسنه بمان، احمق بمان. ترجمه های چینی زیادی از این جمله وجود دارد. یکی از فارغ التحصیلان ما گفت، آیا این شعار مدرسه دانشگاه Tsinghua نیست، "خودسازی بی وقفه و فضایل بزرگ".

سلب مسئولیت: این مقاله از "آکادمی Zingke Dune" برای حمایت از حمایت از حقوق مالکیت معنوی تکثیر شده است. لطفا منبع اصلی و نویسنده تجدید چاپ را ذکر کنید. در صورت وجود هرگونه تخلف، لطفا با ما تماس بگیرید تا آن را حذف کنیم